Problem w życiu Mary

      Mary leżała w łózku. Nic się jej nie chciało. Miała zły humor, gdy dowiedziała się od matki, że wyprowadzają się z rodzinnego miasteczka. Żyło się im nieźle i nastolatka nie wiedziała czemu się przeprowadzają. Po dziesięciu minutach wstawania z łóżka udało się jej. Wyjęła z szafy obrania i poszła do łazienki się przebrać.

           Piętnastolatka zeszła na dół. Fala blond loków spływała jej po ramionach.  Zielone oczy świeciły się od światła. Pomięta fioletowa koszula  w kratę sprawiała, że wyglądała jak bardzo poważna panna. Gdy weszła do kuchni matka przywitała ją z uśmiechem.

-Witaj skarbie- powiedziała Lucy.- Jak minęła ci noc?

-A od kiedy to obchodzi ciebie moje zdania?- warknęła Mary.

-Od zawsze. Nie strój fochów tylko jedz te płatki i migusiem do szkoły.

-Kiedy ja nie chce iść- oburzyła się nastolatka.- Po co mam iść jak jutro się wyprowadzamy do tego twojego kochasia.

-Ej, ej bez takich. Andrew jest miły i go polubisz.

-A jeżeli nie?- zapytała się z ironiom dziewczyna.- Ja chce tu  zostać ! Ja mam tutaj przyjaciół i podoba mi się tutaj. Nie chcę jechać do Londynu. Tam jest za nudno.  Wolę zostać tutaj w Bedfore.

-Nie widziwiaj! Z kim byś mieszkała?

-No może…

-Nawet nie mów mi, że z ojcem!

-Tak właściwie to chciałam u babci ale tata lepiej  by się mną zajął niż ty. Nie widzisz świata poza tym swoim nowym chłopakiem. Zostaję z ojcem.

-Córa bo się spóźnisz do szkoły!

-Jutro zakończenie roku szkolnego! Nie opłaca się iść. A poza tym mamy dzisiaj wolne zapomniałam ci powiedzieć. Tutaj masz tą informacje. Widzisz? Podpis psorki tutaj jest.

-Istotnie jest.

-Ja idę do ojca. Znaczy do Nataly- mówiąc to zabrała torbę i wyszła. Wzięła psa na smycz i poszła do ojca. Miała do niego prośbę. Chciała z nim zostać ale czy się zgodzi? To pytanie ją nękało ale to jej ojciec. On o niczym nie wie. Musiała mu przedstawić całą tą historie.  Chyba wypada pomóc córce w potrzebie? Zwłaszcza, że jest jego jedynym  dzieckiem.  Mary uniosła głowę i poszła przed siebie.  Mały mops ciągle zatrzymywał się chwilek i patrzył na dziewczynę. Wzięła go na ręce i poszła dalej, ponieważ czym prędzej chciała być  już u taty. „Nie wierć się” pomyślała.

       Godzinę później stała przed drzwiami domu rodzica. Była smutna co od razu zauważył  Steven , ojciec Mary.

-Witaj nie spodziewałem się ciebie tutaj.

-Cześć tato mogę wejść?- zapytała ze łzami w oczach.

-Naturalnie- ojciec wpuścił córkę do środka. Poszli do salonu i usiedli na kanapie.- Co się stało?

-No bo… Wyprowadzamy się stąd. Rzecz w tym, że ja nie chce. Ja tu mam przyjaciół, rodzinę a tam w tym głupim Londynie będę tylko ja, mama i ten jej facet.

-Hola, hola… Mama ma chłopka?

-No tak. I mam do ciebie prośbę. Mogę zostać z tobą? Jestem już dość odpowiedzialna, żeby sama podejmować decyzje.- powiedziała kładąc psa na podłogę.

-Oczywiście, ale to mama jest twoim prawnym opiekunem. Jesteśmy po rozwodzie i  wolałaś zostać z matką.

-I to był chyba błąd. Ja chce zostać z tobą.  Mama ciągle mną dyryguje- powiedziała starając się ukryć łzy.

-Ej no nie płacz. Spróbuję przekonać tą twoją nawiedzoną matkę, żebyś została ze mną. Ubieraj się jedziemy do ciebie.

-Nie!  Ja tam nie chcę wracać.

-Bez gadania. Bierz psa i w drogę. Idź już wsiadaj do samochodu.

         Dwadzieścia minut później piętnastolatka stała już przed drzwiami swojego domu. Kryła się trochę za ojcem. Steven zadzwonił dzwonkiem i błyskawicznie otworzyła drzwi mama Mary.

 -Witaj Steven.

-Cześć Clair. Jak się masz? A z resztą po co ja mam się ciebie pytać? Chcesz wywieść nasza córkę do Londynu. Jej zdanie też się liczy dlaczego ona ma niby jechać tam wbrew własnej woli?

-Pytała się jej.

-I co odpowiedziała?

Chwila ciszy.

-No właśnie nie chce jechać! Nie zmuszaj jej do tego.

-Ale ona MUSI POJECHAĆ ZE MNĄ!

-Nie muszę- powiedziała cała zapłakana Mary. – Mamo ja chcę zostać z ojcem. Nie widzisz tego? Jedź sobie sama.  Ja nie mam zamiaru tam jechać. Ja tu mam swoje życie. Odczep się w końcu. Z ojcem jest mi lepiej.

-Idź do pokoju. Natychmiast- odparła Clair.

-Nie. Nie pójdę.- mówiąc to uciekła.  Za nią pędził pies a za psem ojciec. Starał się dogonić córkę. Dogonił ją w parku. Znalazł ją na ławce w parku płaczącą głośno. Usiadł koło niej i mówił jej, że wszystko będzie dobrze. Nie musi się niczego bać.
-Marianno dlaczego nie chcesz jechać.
-Nie jestem Marianna tylko Mary nie rozumiecie? I ja nie chce stąd tu jest lepiej. Ja tu się urodziłam, wychowywała, dorastała, mam tu przyjaciół, miłe i złe wspomnienia i ciebie mam tutaj tato. Nie rozumiesz? A jakby ktoś tobie kazał wyjechać z rodzinnego miasteczka i pojechać do miasta, w którym nic się nie dzieje.
-No masz rację nie pojechałbym. Rozumiem cie. Możesz ze mną zostać. Ja od chwili rozwodu z matką czekam na ciebie. Masz u mnie swój własny pokój! Dziecko możesz zostać u mnie na jak długo będziesz chciała. Ale twoja matka sobie nie zdaje z tego sprawy, że twoje zdanie też się liczy. Pogadam z nią jeszcze- powiedział to i przytulił do siebie Mary.
____________________________________
Pierwsza notka trzeciego bloga XD.